Jak promować wydarzenie na LinkedIn: poradnik dla organizatorów

Zasięg na LinkedIn rzadko bierze się z jednego posta. Buduje się tygodniami, bo te same nazwiska i ten sam temat wracają w kanale właściwych osób. Dlatego zacznijcie wcześnie. Dobry moment na start to jakieś sześć tygodni przed terminem, ze zwykłą pierwszą zapowiedzią w stylu Save the Date: data, miejsce, o co chodzi. Całego programu jeszcze do tego nie potrzebujecie.

Kiedy nazwiska są już znane, sam program staje się treścią. Prelegentów przedstawiajcie po kolei, po jednej osobie na post, z jednym zdaniem o tym, dlaczego jej temat trafia na scenę. Nie upychajcie wszystkich naraz w jedną zatłoczoną grafikę. Oznaczcie tę osobę w poście. Wtedy jej sieć zobaczy zapowiedź, skomentuje i udostępni, a wy dotrzecie do ludzi, którzy nigdy nie zaobserwowaliby waszego własnego kanału.

Równolegle warto założyć wydarzenie bezpośrednio na LinkedIn. Kto potwierdzi udział, dostaje automatyczne przypomnienie, a wy możecie później zwrócić się do tych osób wprost. Budujcie też małe oczekiwanie: rzut oka na miejsce, pytanie, na które padnie odpowiedź ze sceny, pierwszy punkt programu, który już zdradzacie. Każdy taki post to kolejny punkt styku.

Wszystko dotąd idzie przez wasze własne kanały i kosztuje was czas. Dźwignia o największej sile leży gdzie indziej, u ludzi, którzy są u was na miejscu. Każdy prelegent ma swoją sieć, każdy wystawca tak samo, a żadna reklama nie dotrze do tych sieci tak wiarygodnie jak sama ta osoba. Pytanie tylko, jak ułatwić ludziom, żeby faktycznie coś opublikowali.

Właśnie do tego służą badge'e do udostępniania. Raz projektujecie badge w stylu waszego wydarzenia, z logo, tytułem, datą i waszymi kolorami. Potem wysyłacie już tylko link. Kto go otworzy, dodaje swoje zdjęcie i imię i pobiera gotową grafikę, gotową do kolejnego posta. Nikt nie musi do tego zakładać konta, a wy i tak nie oddajecie projektu z rąk, bo podstawowy układ pochodzi od was.

Dla prelegentów jest badge prelegenta, którym zapowiadają, że stają u was na scenie. Pasujące hasło ma już w sobie szablon Wystąpię na. Goście i wystawcy, którzy po prostu chcą pokazać, że przyjdą, sięgają po szablon Będziemy tam. Każdy motyw jest dostępny w wersji kwadratowej i pionowej do kanału oraz w formacie relacji do kanałów takich jak Instagram, więc do każdego kanału pasuje właściwy kadr.

Korzyść dla uczestników jest realna. Pokazują swojej sieci, że są częścią ważnego wydarzenia, a wy zyskujecie zasięg dokładnie w tych kręgach, na których wam zależy. Jeśli chcecie przygotować swój pierwszy badge, onboarding przeprowadzi was krok po kroku przez konfigurację, od układu po link, który wysyłacie.

W dniu wydarzenia ton się zmienia. Teraz liczy się dowód, że dzieje się tu właśnie coś wartego uwagi, bardziej niż jakakolwiek zapowiedź. Pełna sala, mocny cytat ze sceny, reakcja z widowni. Takie chwile działają, bo są nieustawione, i w każdym, kogo nie ma na miejscu, budzą ciche poczucie, że coś traci.

Krótkie, spontaniczne posty prosto z sali są do tego właściwym narzędziem. Mogą być surowe, zrobione szybko i opublikowane bez długiego namysłu. Poproście prelegentów i gości, żeby oznaczali wydarzenie we własnych postach; kto już wcześniej miał badge w kanale, tym łatwiej dzieli się teraz drugim wrażeniem. I wyznaczcie osobę z zespołu, która tego dnia odpowiada wyłącznie za publikowanie, inaczej zadanie zginie w zamieszaniu. Które momenty na żywo sprawdzają się niemal zawsze i jak uchwycić je w kilka sekund, pokazuje strona o relacjonowaniu wydarzenia na żywo.

Po udanym wydarzeniu ludzie chcą pokazać, że byli. Większość organizatorów zostawia to przypadkowi. Wysyłają podziękowanie, może podsumowanie, a potem robi się cicho. Tymczasem tydzień po wydarzeniu to moment, w którym wasza nazwa jest jeszcze obecna, a sieć uczestników wciąż chłonna.

Certyfikat uczestnictwa zatrzymuje ten moment. Do jego założenia i wydania wy jako organizatorzy potrzebujecie darmowego konta, wasi uczestnicy nie potrzebują żadnego. Otwierają link do odbioru, dostają trwałą stronę z potwierdzeniem i przenoszą stamtąd certyfikat do swojego profilu na LinkedIn, do sekcji Licencje i certyfikaty, w to samo miejsce co certyfikat z kursu. OneClickBadge otwiera właściwy formularz LinkedIn już wypełniony, z imieniem i nazwiskiem, organizatorem, datą i adresem potwierdzenia, więc nikt nie musi niczego przepisywać.

Wpis w profilu zostaje na stałe, ale sam z siebie nie pojawia się w kanale. Kto chce, żeby jego sieć się o tym dowiedziała, udostępnia certyfikat dodatkowo jako własny post. Dopiero wtedy wasze wydarzenie pojawia się tam jeszcze raz, tym razem z wagą oficjalnego zaświadczenia.

Ważne jest, czym taki certyfikat jest, a czym nie. To wasze zaświadczenie jako organizatora, że ktoś wziął udział, certyfikat uczestnictwa, jak bywa przyjęty w wielu branżach. LinkedIn udostępnia do tego tylko funkcję i sekcję w profilu. Od strony technicznej stoi za tym Open Badges 2.0 w wersji hostowanej. To znaczy, że certyfikat da się sprawdzić pod stałym adresem w sieci, korzysta z możliwie niewielu danych osobowych i można go unieważnić, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Nie każdy kanał robi to samo i nie każdy kosztuje tyle samo. To zestawienie porządkuje, do czego który się nadaje i ile wysiłku za nim stoi.

Profile osobiste. Kanał o największym zasięgu na LinkedIn, bo posty ludzi niosą się dalej niż posty strony. Cel: bliskość i zaufanie, prawdziwe rozmowy. Nakład niewielki, jeśli weźmiecie ze sobą zespół i prelegentów i nie dźwigacie wszystkiego sami.

Strona firmowa. Oficjalny adres waszego wydarzenia, dobry jako pewny punkt odniesienia i do archiwum. Cel: wiarygodność i miejsce, do którego możecie linkować. Nakład niewielki, choć zasięg organiczny zwykle pozostaje umiarkowany.

Pojedyncze posty. Format do przedstawiania prelegentów, do podsumowań i do chwil z danego dnia. Cel: budowanie uwagi w czasie. Nakład średni, bo regularnie musi powstać coś nowego, za to całkiem bez budżetu.

Funkcja wydarzeń na LinkedIn. Osobne miejsce na potwierdzenia udziału, z automatycznym przypomnieniem dla wszystkich, którzy potwierdzili. Cel: zbieranie zainteresowania i bezpośredni kontakt z uczestnikami. Nakład na start niewielki, ale potem naprawdę powinniście wykorzystać grono osób, które potwierdziły.

Płatne reklamy. Jedyna dźwignia tutaj, która kosztuje pieniądze. Cel: celowo docierać do nowych grup odbiorców, które jeszcze was nie znają. Nakład od średniego do wysokiego, opłaca się przede wszystkim wtedy, gdy na końcu jest bilet albo transakcja, która pokryje wydatek.

Kilka schematów powraca raz po raz i wyraźnie kosztuje widoczność. Najczęstszy błąd to zaczynać za późno. Kto pierwszy post publikuje trzy dni wcześniej, nie ma już czasu, żeby budowanie zasięgu zadziałało. Niemal równie powszechne jest publikowanie wszystkiego tylko ze strony firmowej. Zasięg strony jest ograniczony, głos pojedynczych osób niesie się dalej.

Popularna rada dotyczy linku do zapisów: część zespołów umieszcza go w pierwszym komentarzu, a nie wprost w poście, zakładając, że post rozejdzie się wtedy szerzej. Czy u was da to więcej, zależy od celu i grupy odbiorców, więc przetestujcie obie wersje. Odpuśćcie też ścianę hashtagów. Wystarczy kilka pasujących, reszta tylko wprowadza niepokój.

No i jest jeszcze błąd, który widać dopiero później: nie przygotować niczego, co inni mogliby udostępnić. Jeśli wasi prelegenci chcą zapowiedzieć, że występują, ale muszą sami zbudować grafikę, zrobi to niewielu. Dajcie im gotowy badge i link, a z dobrych chęci powstaną prawdziwe posty. To samo dotyczy działań po wydarzeniu. Bez certyfikatu, który przejmuje się jednym kliknięciem, moment po wydarzeniu ulatuje.